مرحمت كرد كه در اوايل قرن سيزدهم هجرى نوشته شده بود و در آن بيست و نه قطعه به بحر وافر پنج بيتى به ترتيب هجاء به تعداد 145 بيت آمده است . و اگر نسبت چيزى از اين شعرها به امام عليه السلام درست باشد ، احتمال قوى مىرود كه در ميان اين مضامين ، بخشى از كلمات امام ، عليه السلام به نظم درآمده باشد كه در حقيقت چهارچوبى براى سخنان امام و منظوم ساختن معانى مورد نظر آن حضرت و پيروى از راه و روش وى ، و بهره‌گيرى و پيروى از خلق و خوى و تبعيّت از هدايت آن بزرگوار است . . . » ( 1 ) ما در نادرستى نسبت اين ديوان به امام زين العابدين عليه السلام كمترين ترديدى به خود راه نمىدهيم ؛ نه تنها به دليل آشفتگى معانى ، بلكه به خاطر سستى بسيارى از الفاظ و عبارات آن . و كسى كه صحيفهء سجّاديّه و ديگر آثار بازمانده از حكمتها و سخنان اديبانهء امام را مىخواند در مىيابد كه آن حضرت بالاترين و روان‌ترين و پرجاذبه‌ترين الفاظ را براى خواننده ، به كار برده است ، زيرا امام عليه السلام بطور كلى از فصيحترين بلغاى امت عربى است و صحيفهء سجاديّه يكى از منابع و سرچشمه‌هاى كتب بلاغت در جهان اسلام است ، علاوه بر اينها در منابع قديمى از اين كه اين ديوان را به امام نسبت دهند ، سخنى گفته نشده و به عقيدهء من بدون هيچ شك و ترديد اين ديوان سرودهء امام عليه السلام نيست . . . و اينك چند قطعه از اين ديوان را براى اثبات آنچه گفتيم ( براى خوانندگان ) نقل مىكنيم : « تبارك ذو العلى و الكبرياء * تفرد بالجلال و بالبقاء و سوى الموت بين الخلق طرا * فكلهم رهائن للفناء و دنيانا و إن ملنا إليها * فطال بها المتاع إلى انقضاء